Genesis 1:16-18

Wayfaring Stranger

I’m just a poor wayfaring stranger
trav’ling through this world of woe.
there’s no sickness, toil nor danger
In that bright world to which I go.
I’m going there to meet my father
I’m going there no more to roam;
I am just going over Jordan
I am just going over home.

I know dark clouds will gather o’er me
I know my pathway’s rough and steep;
But golden fields lie out before me
Where weary eyes no more shall weep.
I’m going there to see my mother
She said she’d meet me when I come
I am just going over Jordan
I am just going over home.

I’ll soon be free from every trial
This form will rest beneath the sod
I’ll drop the cross of self denial,
And enter in my home with God.
I’m going there to see my Saviour
Who shed for me His precious blood
I am just going over Jordan
I am just going over home.

I want to wear a crown of glory
When I get home to that bright land
I want to shout Salvation’s story
In concert with that bloodwashed band.
I’m going there to meet my Saviour
To sing His praises forevermore
I am just going over Jordan
I am just going over home

Dan Woolley was voor zijn werkgever (Compassion) in Haïti toen het land werd getroffen door de aardbeving. Het hotel waar hij op dat moment verbleef stortte in en hij raakte gewond aan zijn hoofd en been. Met behulp van een eerste-hulp Iphone applicatie wist hij echter het bloeden te stoppen en zijn wonden te verbinden. Na maar liefst 60 uur werd Woolley door reddingswerkers gevonden en bevrijd uit zijn benarde positie.

In de onderstaande video leest Woolley onder andere een stuk voor uit een afscheidsbrief die hij schreef aan zijn vrouw en kinderen. Bijzonder is de krachtige getuigenis die hij heeft: “Wees niet boos op God, Hij ziet altijd om naar Zijn kinderen. Ook in moeilijke tijden.”

Rick Hoyt werd in 1962 geboren met de navelstreng om zijn nek. Door zuurstofgebrek raakte hij ernstig gehandicapt. In eerste instantie werd gedacht dat hij zichzelf niet zou kunnen ontwikkelen als een normaal kind, maar Rick bleek net zo intelligent te zijn als zijn broertjes.

Na een grote inzamelingsactie werd er een speciaal apparaat voor de jongen gemaakt, zodat hij kon communiceren. Het eerste wat hij via deze computer ‘zei’ was “Go Bruins”, de naam van een lokaal hockeyteam. Rick bleek een groot sportfanaat. Samen met zijn vader deed hij mee aan diverse marathons, triatlons en uiteindelijk de Iron Man, dat wordt gezien als de zwaarste triatlon ter wereld. Zelf was hij hier uiteraard niet toe in staat, maar met de hulp van zijn vader was het allemaal mogelijk.

Er is een bijzondere parallel te trekken met Gods liefde voor ons. Zonder Zijn hulp zouden we volledig hulpeloos zijn, maar dankzij Zijn liefde voor ons mogen wij leven. (Fil. 4:13 en Joh. 3:16)

Volgens de gegevens van Billboard.com is het album op dit moment het 4e best verkochte album van de Verenigde Staten. Indrukwekkende getallen allemaal, maar uiteindelijk gaat het natuurlijk niet om de cijfertjes, het gaat er om dat het evangelie verspreid wordt over de hele wereld; Until The Whole World Hears.

Zou God dan toch bestaan?

Na een poging om tijdens een belangrijke volleybalwedstrijd een onmogelijke bal te scoren landde ik bij een teamgenoot op zijn voet. Ik heb nauwelijks ervaring met blessures, maar voelde direct dat het mis was met mijn enkel. Ik hóórde het.

Ik zakte door mijn enkel en had meer pijn dan ooit. Ik kon niets anders dan gillen en haatte iedereen die om me heen stond te vragen of het goed ging.

Mijn moeder was bij de wedstrijd aan het kijken. Nadat ik flink geijsd was, bracht ze me met de auto naar de spoedeisende hulppost van het ziekenhuis tegenover de sporthal. In de auto kutterdekutte en fuckfuckfuckde ik er lustig op los. Dat zou ik normaal nooit doen met moederlief in de buurt, zij is wars van alle vuilbekkerij. Het interesseerde me niet, ik doorstond helse pijnen. Mijn moeder stond het toe, “zolang ik in de auto zat, in het ziekenhuis moest ik me inhouden.”

In de wachtkamer hoefde ik nauwelijks te wachten. De ernst van mijn situatie was, geloof ik, al snel duidelijk bij de SEH-medewerkers. Mogelijk hadden ze mijn, in een onnatuurlijke hoek bungelende, voet opgepikt als signaal. Er werd zelfs niet gebromd dat ik eigenlijk eerst een huisarts diende te consulteren.
Er moesten foto’s gemaakt worden. Mijn voet werd door een vette zuster in alle denkbare hoeken gedraaid. Ik dacht dat ik doodging. Ze verliet de ruimte en bleef lang weg. Ik fluisterde tegen mijn moeder: “Sorry mam, maar deze zuster is echt een vét kutwijf.” Mijn moeder gniffelde daar zowaar even om.

Toen ze terugkwam bleek er een probleem te zijn. Ze konden een stukje bot niet terugvinden op de foto’s. Er moesten nieuwe foto’s gemaakt worden. Daarvoor moest mijn voet echter wel plat op tafel liggen. De vette zeug draaide mijn voet tot hij niet verder kon. En toen nog een stukje verder. Ik ging nog meer dood dan bij de vorige fotoserie, wat een pijn. Ik ben er nog steeds uiterst trots op dat ik alles wat ik toen over haar dacht heb weten in te slikken.

Een paar foto’s – waarop ze mijn bot terugvonden, – getrek en gedraai aan mijn voet verder kon er een diagnose gesteld worden. Mijn buitenste enkelbanden waren finaal afgescheurd. Niet de standaard volleybalblessure: ingescheurd of ernstig opgerekt, nee, áfgescheurd.

Iedereen die met een sportblessure naar de arts gaat weet welk advies er gaat komen: “rust.”
Bij mij was het anders. Ik kreeg geen advies, ik werd gedwongen. Omdat ik mijn voet absoluut niet mocht bewegen, werd ik gegipst en incasseerde dat ik pas over ongeveer tien maanden misschien weer kon rennen en een beetje springen. Dat soort prognoses mag je altijd wat nuanceren, ik zette in op acht en een halve maand. Hel.

Een dag later zat ik alweer in het ziekenhuis. Mijn enkel was enorm opgezwollen, maar de zwelling kon door het gips nergens heen. Er werden weer een paar testjes gedaan, het een en ander werd gecontroleerd en ik kon naar huis met iets ruimer zittend gips.

De maandag erop had mijn moeder bijbelstudie. Toen ze terugkwam vertelde ze dat ze met de groep had gebeden voor mijn genezing. En dat het een erg fijn gebed was wat erg heftig voelde. Ik schaamde me een beetje. Mijn moeder brengt mij als ongelovige altijd enigszins in verlegenheid wanneer ze meldt dat ze voor me gebeden heeft.

Nog geen drie weken later moest ik weer naar het ziekenhuis. Naar de gipskamer. Mijn zwelling was ondertussen verdwenen en ik had een onderzoek of ik nieuw, strakker, gips nodig had of dat het gips er gewoon helemaal af kon en ik genoeg had aan een brace.
Probleemloos knipte de gipskamermedewerker het gips van mijn voet. Ik voelde deze keer geen enkele pijn. In tegenstelling tot de vorige keer toen de afknipper steeds met zijn schaar tegen mijn zwelling duwde.
Om eerlijk te zijn, voelde ik al een paar dagen helemaal geen pijn meer.

Hij trok en draaide een beetje aan mijn voet terwijl hij zachtjes hmmmmde.
Zijn hoofd kreeg een vreemde frons. Hij bekeek mijn dossier, greep mijn voet nog eens, bekeek opnieuw het dossier en – “momentje” – liep weg.

Tien minuten later kwam hij terug met een arts. Die herhaalde de duw- en trekoefeningen met mijn voet.
“Meneer, bent u die en die? Heeft u drie weken geleden zus en zo?” Er volgde een hele serie dergelijke vragen. Ik beantwoordde alles positief.

Hij bekeek foto’s, stelde nog een serie vragen, bevoelde mijn voet en nam een hap adem.
(Mijn moeder begon ondertussen een beetje te snikken en “oh God” te lispelen.)
“Meneer. Ik begrijp er helemaal niets van. Ik heb alles gecontroleerd. Het is medisch onmogelijk, maar u bent voor honderd procent genezen.”

De maandag daarop aten we vroeg. Mijn moeder ging naar de bijbelstudie en ik moest ’s avonds trainen .

Bron: Fok.nl